Istnieją różne możliwości uzupełnienia braku pojedynczego zęba lub grupy brakujących zębów. Każda z nich mieści się w obrębie kanonów prawidłowego leczenia, ale też i każda posiada określone wady i zalety. Wykonanie mostu umożliwia uzupełnienie zębów na stałe, ale wiąże się z koniecznością oszlifowania zazwyczaj co najmniej dwóch zębów otaczających lukę. Poza tym dla wykonania mostu konieczna jest odpowiednia jakość zębów filarowych i niezbyt duża rozległość luki. Wykonanie protezy ruchomej eliminuje konieczność szlifowania zębów, ale jest to uzupełnienie zdejmowane, a elementy retencyjne (klamry) stanowią często dużą wadę natury estetycznej. Implanty dają możliwość stałego, estetycznego uzupełnienia braków w uzębieniu bez konieczności wykonywania koron na otaczające zęby.

Za pomocą implantów można uzupełniać braki pojedynczego zęba, rozległe braki częściowe i całkowite braki w uzębieniu. Diagnostyka przedzabiegowa opiera się głównie na zdjęciu pantomograficznym. W określonych sytuacjach potrzebna jest tomografia komputerowa dająca możliwość trójwymiarowego zobrazowania warunków kostnych. Analiza badań radiologicznych daje możliwość doboru odpowiednich rozmiarów implantów.

Zabieg implantologiczny jest niebolesny – wykonuje się go zazwyczaj w znieczuleniu miejscowym. Przy rozległych implantacjach oraz na życzenie pacjenta możliwa jest również znieczulenie ogólne (narkoza). Przygotowanie pacjenta do zabiegu nie odbiega od typowych zabiegów chirurgicznych. Wiek oraz choroby przewlekłe, które są prawidłowo leczone nie stanowią przeciwwskazań.

Głównymi miejscowymi ograniczeniami dla zabiegów implantologicznych jest zanik kości po usunięciu zębów oraz usytuowanie dna zatoki szczękowej i kanału żuchwy, w którym przebiegają naczynia i nerwy. W wielu sytuacjach możliwe jest zastosowanie sterowanej regeneracji kości, co wiąże się z koniecznością zastosowania substytutów kości (różnych preparatów „sztucznej kości”) i błon zaporowych (osłaniających przeszczep kostny). Sterowana regeneracja kości wydłuża leczenie i podnosi jego koszt, ale umożliwia wprowadzenie implantu w optymalnym miejscu, a w wielu przypadkach czyni implantację w ogóle możliwą. Wszystkie stosowane preparaty cieszą się międzynarodowym uznaniem, mają odpowiednie atesty i są całkowicie bezpieczne.

Przy klasycznej implantacji, po co najmniej 3 miesiącach w żuchwie i 6 miesiącach w szczęce rozpoczęte zostają prace protetyczne, których efektem jest wykonanie uzupełnień stałych (koron), mocowanych do implantów. Korony te mogą być wykonane w różny sposób, ale wszystkie zapewniają wysoki stopień funkcjonalności i estetyki.

W okresie okołozabiegowym pacjentów leczonych z zastosowaniem implantów obowiązuje odpowiedni reżim higieniczny. Podobnie w okresie po wykonaniu uzupełnień konieczna jest odpowiednia dbałość o higienę jamy ustnej. Nie przekracza ona jednak ogólnych zasad i nie stanowi dla pacjentów szczególnego obciążenia.

U pacjentów użytkujących całkowite protezy dolne występuje często problem z nadmierną ruchomością protezy. Wynika to z uwarunkowań anatomicznych bezzębnej żuchwy i dla wielu osób stanowi dużą uciążliwość. Wprowadzenie dwóch implantów stanowi łatwy i stosunkowo tani sposób poprawy utrzymania protezy dolnej. Jak wspomniano wiek nie stanowi ograniczenia dla tej metody.